Geplaatst door: 
Verhaal

Mariet Hekman: 'Wij wilden niet bij mijn ouders inwonen'

‘We zijn elkaar op een bruiloft tegen gekomen. We waren geen wildvreemden van elkaar. Van een bruiloft komt een bruiloft. We hebben het samen met mijn ouders gevierd, die 25 jaar getrouwd waren. Dat was in 1957. We hebben feest gehad op de boerderij. De hele buurt kwam helpen. De eerste avond kwamen de ouderen en de tweede avond de jongeren: de jonge familie en de jonge buren. De derde dag was het Hemelvaartsdag. Toen hebben we alle neefjes en nichtjes uitgenodigd. We hebben dus drie dagen feest gevierd. Zo ging dat toen.

Het gebruik was dat je bij de ouders in ging wonen. Wij wilden dat allebei niet, vooral Wim niet: “Ik wil niet bij je ouders in.” Daar was ik het helemaal mee eens. Een oom van mij had vroeger een kuikenbroederij bij ons op de boerderij. Die kuikenschuur stond vast aan de boerderij en hebben wij verbouwd tot eigen woning. Daar zijn wij gaan wonen. We zijn dus wel gelijk apart gaan wonen. We hadden een kamer, een keukentje en een slaapkamer.

Mijn ouders woonden in de oude boerderij. Binnendoor konden we over de deel bij elkaar komen. Mijn vader is in 1980 overleden, mijn moeder in 1990. We zijn altijd in de aanbouw blijven wonen. Daar zijn onze drie kinderen ook geboren. We hadden niet zoveel ruimte in het begin eigenlijk. We hebben mijn ouders wel eens gevraagd of ze wilden ruilen, maar dat wilden ze absoluut niet. Later hebben we voor de kinderen boven slaapruimtes gemaakt en een grote kamer en woonkeuken gekregen. Er kwam eens iemand van de gemeente aan de deur. Hij zei: “Ik ben er achter gekomen dat jullie clandestien gebouwd hebben.” Daar had hij ook wel een beetje gelijk in. Ik was zo verwonderd: “Zijn jullie daar na 18 jaar al achter?” Zolang woonden we daar al. Ze hadden het uit luchtfoto of zoiets opgemaakt. Mijn man moest op het gemeentehuis komen. Wim zei: “Ik vind het wel goed.” We hebben er nooit meer wat van gehoord.’     

Reacties