Geplaatst door: 
Verhaal

Dik ter Keurs: "Met een trekkertje kun je jezelf redden"

'In 1960 hebben we een trekker gekocht: zo’n oude Ferguson, met een maaibalk eraan, voor 2.400 gulden. Die aanschaf was eigenlijk een noodzaak. Voor die tijd maaiden we samen met de buren. We hadden allebei een paard en de gras- en hooimachine hadden we samen. Ik ging geleidelijk aan met mijn bedrijf vooruit, maar daar bleef men stilstaan. Ze kwamen afspraken over het gebruik van het paard niet na. Ze waren mogelijk wat jaloers. Toen zei mijn zwager: “Koop een trekkertje. Dan kun je jezelf redden.” Daarmee kon ik hem ook helpen om gras te maaien. Zij maaiden voor Rijkswaterstaat twee kilometer waterkant langs het Overijssels kanaal. Dat kon precies met dat trekkertje.

Het paard is toen ook vrij snel weggegaan. Zo geleidelijk aan koop je meer machines voor achter de trekker. Het eerste jaar zaaiden we de kunstmest nog vanaf de wagen. Mijn vader reed met de trekker op een stuk land dat in een punt richting de Regge uitloopt. Toen we in de hoek kwamen riep hij: “Wat moet ik nu doen?” Ik rende als de duvel over de wagen en de dissel naar voren om het stuur van hem over te nemen. Ik zei: “Dat doen we niet weer.” We hebben direct een kunstmeststrooier gekocht.

Een jaar later hebben we stoppelknollen gezaaid met die strooier. Knollen gebruikte je ook als veevoer. Het rook ingekuild zo lekker boterzuur. Het was een hele kunst om dat fijne zaad te zaaien. Ik zei: “Ik zaai het wel met de kunstmeststrooier.” Nee, dat mocht niet van mijn vader. Ik zei: “Dan moet jij het maar zaaien. Ik kan het niet. Ik gooi het wel door een 150 kilo stikstof. Dan zien we wel wat het wordt.” Hij vond het niks en liep weg. Ik moest mij maar redden. Ik heb gezaaid met de trekker en de kunstmeststrooier. Het volgende jaar hadden we weer knollen. Ik zeg: “Wil jij die knollen zaaien?” Zegt ie: “Ze stonden er toch mooi op!” Dat moest hij toch wel toegeven.'

Reacties